vervelio’s

Ik had de gezusters Vervelio – alleen heetten ze toen nog niet zo – in de nieuwsbrief van het dierenasiel zien staan en ik had direct gebeld en ze achteruit laten leggen. Het leek de ideale match: twee notoire binnenkatten aan de ene kant, mijn benepen dakterras aan de andere kant. Bovendien was er direct na het bekijken van hun foto een gedachte in mij opgekomen. De gedachte was: hmmm.  Een goed teken; tot dusverre had ik bij elke foto van elke dierenasielkat gedacht: allemachtig, wát een lillek mormel.

Dat betrof een stukje loyaliteit naar mijn dode kat Boris V., bij wie elke potentiële vervangkat al bij voorbaat dom en belachelijk afstak. Een beetje onrechtvaardig naar al die arme asielpoezen toe natuurlijk, want van een foto kun je niks écht aflezen, hè. Het gaat meer zo: je neemt er eentje, je kijkt het een paar dagen aan, je zegt op een gegeven moment hallo, kom eens naast me liggen, hij gaat beleefd naast je liggen, jij denkt er het jouwe van, hij denkt er het zijne van en na verloop van tijd zit je op Kantoor en denk je: god, hoe zou het ondertussen met die kleine zijn dan. En dan kom je thuis en dan heeft hij precíes op het vloerkleed zitten kotsen en hij doet zijn kop schuin en jij zegt: dit was dus niet de bedoeling en hij snapt je bedoeling. Hij snapt eigenlijk altijd de bedoeling en de zeldzame keren dat hij je bedoeling niet snapt is het een flauw geintje van hem en daarna lach je er samen om.  En je vertelt over je kutcollega die altijd nét van die kutwoorden gebruikt waardoor jij dus hélemaal de pan uitflipt en hij weet over wie je het hebt en hij vindt het ook een lul de behanger. Dus dan ga je met je hoofd op zijn rug liggen zodat je het spinnen hoort en hoewel hij bijna stikt, gaat hij nog liever dood dan dat hij zou zeggen: yo bitch ik stik, haal je hoofd van me af.

En voor je het weet is zo een Boris V. dan zeventieneneenhalf en moet je hem laten inslapen.

Kortom, ze hadden geen idéé tegen welk Icoon in het hiernamaals ze zouden moeten opboksen, de gezusters Vervelio. Maar zo heetten ze natuurlijk nog niet toen ik ze aantrof, stijf tegen elkaar aangedrukt in een kooitje en met die typisch asieleske blik die je wel vaker ziet bij asieldieren. “Pak ze maar in”, zei ik hees. Dus zo lagen ze diezelfde dag nog op mijn bank waar ze direct in een diepe slaap vielen die ongeveer drie weken duurde. Daarna keken ze wat om zich heen, met die beleefd-verveelde blik van Open Huizen Dag-bezoekers die al direct hebben gezien dat dit hem niet gaat worden. “Hallo, kom eens naast me liggen”, zei ik na een maand tegen zus één.  Ze staarde me aan, zonder ook maar één keer te knipperen. Het was alsof ze in de krochten van mijn miserabele persoonlijkheid keek – en wat ze zag, beviel haar niet. Zus twee reageerde op mijn toenaderingen zoals ik zelf reageer als ik in de trein word lastiggevallen door een dronkaard: alsof ze een bekende in een andere coupé zag.

Nee, geheel normaal bleken de gezusters Vervelio niet te zijn. Beiden vlogen tegen het plafond als je een tissue uit de doos trok. Bleven in diepe slaap als er op straat een honderdduizendklapper werd afgestoken. De één wilde per se worden ingebakerd in een fleecedekentje. De ander fipte de pan uit als je een imitatie van clown Bassie deed. Overdag sloegen ze elkaar halfslachtig dood. Ze snurkten als ze wakker waren en stopten met snurken zodra ze in slaap vielen. Gingen tijdens mijn verhalen op de kattenbak. En des nachts leek het duo op te leven  – hoe váák ik niet rechtop in bed heb zitten luisteren naar hoe de gezusters Vervelio heftig discussiërend iets wat alleen maar een IKEA-kastje kon zijn in elkaar aan het zetten waren.

Er waren dagen dat ik ze zo in een vondelingenluik had willen duwen. Maar toen kreeg ik een telefoontje. Er was er eentje uit het raam gedonderd. Van twee hoog naar beneden. “Welke”, riep ik ademloos. “Welke is het!” Maar nog voordat ik hoorde dat zus één geheel ongedeerd uit de struiken was komen slenteren, met die typisch arrogante blik van nou ja ik moest hier toch net zijn – nog vóórdat ik dat allemaal hoorde, wist ik het al: ik kon ze geen van beiden missen. Want je hebt het niet door, maar zo gaat dat dus.

synchroonzusterscollage

Deze column stond in het kerstnummer van 2015 van Volkskrant Magazine

Advertenties

4 gedachtes over “vervelio’s

  1. Prachtige foto’s, alhoewel je je afvraagt of je over dezelfde kitten schrijft. Wat zijn ze mooi! En ze liggen bijna synchroon.

Reageren?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s