beatrice

Ik had eigenlijk vannacht even een stukje over Zomergasten willen schrijven maar het geval wilde dat het laatste fragment van terrorisme-deskundige Beatrice de Graaf bestond uit: orgelklanken en Psalm 84 (oude berijming). Ik gleed direct weg in een diepe en droomloze slaap – zoals het de ware ex-grefo betaamt. Ik weet niet hoe het andere afvallige kerkgangers vergaat maar ik hoef maar een kerk binnen te lopen (of, for that matter: een man een monoloog zien houden) en mijn bewustzijn schakelt zichzelf als het ware vanzelf uit. Het is werkelijk schitterend hoe het menselijk lichaam de dingen soms oplost.

Nou goed. De rest van de avond was allesbehalve om bij in slaap te vallen. Sterker, er is bijna geen Zomergast geweest bij wie ik zo wakker bleef. Of toch wel, ik herinner me van vorig jaar migrainiste Jolande Withuis, bij wie ik ongeveer hetzelfde gevoel had. Toegegeven: ik ben een sucker voor alles wat met oorlog en terrorisme te maken heeft, maar ook los daarvan was het een schitterend college van drie uur lang. En daarom een Zomergasten volgens het boekje, althans volgens wat in míjn boekje Zomergasten is maar hallo, míjn boekje is gewoon het beste boekje. Met een gast dus die een Plan heeft met de avond en dat plan vastberaden uitvoert, fronst bij domme vragen en gewoon ijskoud haar zinnen afmaakt als ze wordt geïnterrumpeerd, hahaha! En met een presentator voor wie dus uiteindelijk weinig meer overblijft dan fragmenten aangeven, aanmoedigend hummen en netjes de avond afkondigen.

Kortom: Zomergasten zoals het oorspronkelijk in de Bijbel bedoeld was.

Advertenties

withuis

In de eerste minuut direct twee keer geschrokken. De eerste keer was toen ik presentator Jan Leyers in een verder lege studio de inhaalsessie met schrijfster/sociologe/migrainiste Jolande Withuis zag aankondigen. OMG, het zou toch niet wáár zijn hè! Maar toen startte er iemand een filmpje in en zagen we Leyers ineens… aan de keukentafel in het huis van Withuis zitten! Dat was dus de tweede schok. Want de mens is bepaalde dingen gewend en de dingen waaraan je gewend bent, die vind je gewoon fijn, kwestie van gewenning. Verder onbelangrijk, zoals de meeste zaken waarbij gewenning in het geding is. Want uiteindelijk bleek het geen zak uit te maken waar de Zomergast zich bevindt, als het maar een beetje een mooie avond wordt.

Dat werd het! Ik heb een hekel aan samenvattingen dus kijk vooral op uitzending gemist, maar het ging over de oorlog, slachtofferschap, de dodenherdenking, het communisme (Withuis komt uit een CPN-milieu en moest naar eigen zeggen in psychoanalyse om daarvan los te komen) (!!!), romantiek en kanker. Heerlijk was de veeg uit de pan die het afschuwelijke Pink Ribbon kreeg van Withuis, die zelf borstkanker heeft overwo gehad. “Meer geluk dan wijsheid”, zei Withuis en daarmee sloeg ze natuurlijk de spijker op de kop.

En dat bleef zo. Withuis sloeg eigenlijk continu spijkers op de kop, en deed dat op een nuchtere, welbespraakte en ook nog eens aimabele manier. (Heel leuk om een vrouw continu spijkers op de kop te zien slaan, dat straalt toch een beetje op de sekse af, of niet soms.) Geen wonder dus dat bij de twitterhashtag #zg12 geen onvertogen woord te vinden was, behalve bij een paar verstokte communisten die vurig hoopten op een nieuwe migraine-aanval bij de gast in kwestie. Verder is er slechts lof te lezen, een lof die zelfs grenst aan het lyrische. Dat bevalt me niet. Als de massa ergens lyrisch over is, dan is er vaak iets mis mee. Maar wat. Misschien de lyriek an sich? Soms denk ik dat we alleen nog maar kunnen verguizen of bewierroken. Zit niks meer tussen. Treurig. Ik denk dat ik in de geest van ons nieuwe icoon Jolande Withuis spreek als ik er dit over zeg: nou mensen, overdrijven is ook een vak, je kunt ook gewoon zeggen: dat was bij vlagen best leuk wat die vrouw te zeggen had. Basta.