Kantoortuin

Waar is de ingang? Die is er niet, het ene moment ben je nog op de gang, het andere moment niet meer. De enige markering is de vloerbedekking – op de gang gemêleerd bruingrijs, in de kantoortuin gemêleerd grijsbruin. ‘Sowieso iets gemêleerds,’ zal de Facilitaire Dienst hebben besloten. Een logische keuze; op gemêleerde ondergronden zie je niet wat er allemaal op is gevallen. Broodkruimels. Koffie. Bloed, zweet, tranen. Niets vind je er later van terug, elke dag is een nieuw begin.
Bij gebrek aan een deurpost leun ik tegen Jo aan. Er zijn bureautafels zo ver als het oog reikt. We zijn aarzelend blijven staan, als kinderen aan de rand van het diepe deel van het zwembad. Ik heb sterk het idee dat alles wat wij tot dusverre hebben gedaan kinderspel is. Een pierenbadje, waarin je nog wegkwam met je geproest en gehijg en met het wilde maaien van je armen. Maar dit is het diepe en hier is het water onpeilbaar. Je kunt niets anders dan eerbied hebben. Of laat ik zeggen: angst. En dan nog ál dat geluid dat wordt weerkaatst.
‘Hoe heet de koning van Wezel?’ fluistert Jo.
‘Ezel, ezel,’ fluister ik.
Het woord ‘tuin’ is niet logisch. Niets lijkt op een tuin. Misschien nog het meest op een stadstuin – en dat de mensen van het huis hebben besloten hem geheel te betegelen. Her en der een pot met wat levende natuur erin, als een soort bronverwijzing. De enige plant die ik hier vooralsnog zie, staat ontworteld tegen een muur gedrukt. Ik bedoel dit niet poëtisch, hij is van een andere plek getrokken om hier zijn werk te doen. Je kunt dat zien aan de pot die gemêleerd groengrijs van kleur is. Dat zijn de kleuren van Gebouw Vier. Daar wil duidelijk niks groeien. Misschien is de plant wel zelf vertrokken, lord knows dat ik het zou doen.
We doen een stap naar voren. Als een muur komt het gekwetter op ons af, het vliegt over ons heen, het pikt in onze oren, het gaat achter ons zitten en stijgt weer op. Dus dat het hier in niets op een tuin lijkt, dat moet ik even terugnemen.

Dit stukje staat, met nog zo’n tachtig andere stukjes, in mijn boek Kantoorleven (scènes tussen 9 en 5). Het ligt in de winkel en je kunt het bestellen bij bol.com.

Reageren?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s