nelleke

Zit er tegenwoordig nog wel eens iemand in een sekte? Dat vroeg ik me af bij Zomergasten, tijdens een fragment van een documentaire over de Bhagwan. Ik heb op de havo minstens twee keer een werkstuk gemaakt over sekten, dat was toen een ontzettend geliefd onderwerp. Dagenlang zat ik in de studiezaal van de bieb, met een knipselmap die ‘sekten en bewegingen’ heette. Ik las over hoe sekten precies werkten en hoe ze je zover kregen dat je je hele leven opgaf, van school ging en in een soort van tentenkamp oid ging wonen met heel veel andere mensen die ook hun hele leven hadden opgegeven. Ze zouden je pakken op je zwakste eigenschappen. Ik dacht lang na over mijn zwakste eigenschappen, het waren er best veel. Ik staarde naar plaatjes van sekteleiders. Sommige van hen hadden lange baarden, andere sekteleiders waren heel aantrekkelijk, met halflang krullend blond haar, ik denk eigenlijk een beetje zoals Jezus in zijn goeie tijd.

Ik was in die tijd best bang dat ik een keer op een wankel moment in een winkelstraat zou worden benaderd door ontzettend vriendelijke meisjes en jongens, geen nee zou durven zeggen en daags erna gehersenspoeld zou zijn. Daarna zou je dan het hele traject krijgen dat mijn familie me ging opsporen en op slinkse wijze uit de sekte zou kidnappen. Ik zou onthersenspoeld moeten worden. Het leek me een hele toestand en mijn vader en moeder zouden er waarschijnlijk nooit meer helemaal van herstellen. Ik zou in onze familie een zwart schaap blijven en uiteindelijk ergens op een NS-station eindigen als een soort van Christiane F., met een injectienaald in mijn lekgeprikte ader.

In werkelijkheid werd ik nooit ook maar één keer benaderd door sekteleden, iets dat mij tot mijn verbazing licht krenkte. Was ik niet goed genoeg om te worden gehersenspoeld, et cetera.

Enfin, dat spookte dus door mijn hoofd tijdens de aflevering van Zomergasten met Nelleke Noordervliet. Het was dus een avond waarin je best tussendoor zo je eigen gedachten kon hebben. Een onderhoudende avond, maar niet meer dan dat. En ik geloof ook niet dat ik iets nieuws heb geleerd. Maar: soms is er sprake van een uitgesteld leren dus ik houd nog een slag om de arm. Ik verlang soms best een beetje terug naar de tijd dat ik nog twitterloos Zomergasten keek en gewoon helemaal geen idéé had wat ik ervan vond. Dat je weken rondliep met een halve mening, een kwart mening, of totaal geen mening. Want: je had gewoon Zomergasten gekeken en dat was dat. Verder niks. En in plaats van het via Twitter declameren van een visie in de trant van JEZUS IK SCHEI ERMEE UIT WAT EEN BAGGER TV, had je dan daags na Zomergasten een koffieautomaat-conversatie die ongeveer zo verliep:

– Heb jij nog Zomergasten gezien gisteravond?
– Ja, met die baviaan!
– Ja, die baviaan!!
– Apart of niet.
– Zeer zeker wel apart!
– Nou ik ga weer wat doen.
– Ja ik ook doei.

En dan ging een ieder weer zijns weegs. Dingen aan elkaar nieten, nagels vijlen, enfin al die dingen die je toen nog wel eens deed.

Advertenties