heal the pain

Check nooit de twitters net voordat je gaat slapen en doe dat zeker niet op eerste kerstdag 2016 als je het gourmetten hebt overleefd en er niemand gekwetst is geraakt, tenminste niet dat ik weet en ik trek mijn handen er verder vanaf. Ik sleepte mijn timeline naar beneden en viel direct in de eerste drie mensen die de last christmas-grap maakten. Een schok ging door me heen, mag ik dat zo zeggen, nee liever niet maar je hebt het nu al gezegd hè meid. Ik was niet de enige geschokte, overal op de wereld barstten mensen al dan niet in overdrachtelijke zin in huilen uit en onwillekeurig dacht ik: ik zou er niet raar van staan te kijken dat als zó veel mensen zó veel intense emoties aan iemand wijden, dat zo een George Michael dan weer gewoon tot leven wordt gewekt. Puur vanwege de verzamelde energie oid. Ik wil er hier op deze plek verder niet op doorgaan, want we betreden nu het terrein van de natuurkunde. Of scheikunde, ik heb er geen verstand van. Astronomie?

Hoe dan ook, tranen alom. Het is opvallend dat iedereen ineens hélemaal into George Michael is terwijl de simpele waarheid is dat ík dus degene ben die al zijn liedjes kan meezingen en dan bedoel ik niet gewoon maar zo’n beetje laf meehummen, ik bedoel dat ik naadloos kan aansluiten bij elke stembuiging, elke zucht, elke inademing en elke adempauze. Elke fluistering. Elke smartelijke uithaal. Ik kan bijna niet anders concluderen dan dat ik bij het zingen van de liedjes van George Michael feitelijk George Michael wórd. En in die zin is er op eerste kerstdag dus ook een stukje van mij gestorven maar dit kun je gewoon niet zeggen.

Disclaimer: ik bedoel dus niet ál zijn liedjes. Er was een autovakantie waarin ik slechts één cd in de auto had. Listen without prejudice. Die ken ik dus. Elke stembuiging, elke zucht. Elke fluistering. Elke et cetera. Alles op die plaat heeft zo’n intensiteit dat het is alsof hij zijn liedjes op het moment dat je ze hoort, voor het eerst zelf zingt. Omdat hij het hier, nu, precies op dít specifieke moment tijdens jouw autovakantie aan de wereld kwijt moet. Als je dát de mensen (of nou ja, mij dan) kunt doen geloven, dan ben je een heel grote. Denken we even niet aan de tergende self-help die bij vlagen het album teistert. How can the outside world / be a place that your heart can embrace, be good to yourself / ’cause nobody else has the power to make you happy – heerlijk, de hele geluksindustrie in een paar zinnen. Maar de wanhoop is mooi. En ook de hoop, tegen beter weten in. De oprechtheid die overal dwars doorheen galmt. Galm ik dus féilloos mee, want daar hadden we het over.

Disclaimer2: ik ben niet helemáál feilloos. Onlangs kon ik tijdens de muziekronde van de pubquiz bij een fragment van Praying for time toch GODVERDEKUT niet op de titel komen. Ik moest me bedwingen om niet te gaan jammeren en traag ritmies heen en weer te bewegen zoals mijn verstandelijk gehandicapte oom dat doet als hij uit zijn evenwicht is. En toen het juiste antwoord kwam van de quizmaster, ben ik ook gewoon als verstard blijven zitten want ik sla altijd alles van binnen op. Tót op het moment dat ik een keer uithaal, maar dit zal waarschijnlijk nooit gebeuren.

Nu weer over jou George. Wát een kutkerst op deze manier.

 

 

Advertenties

Een gedachte over “heal the pain

  1. Jacq. , weet precies waar je het over hebt bij deze plaat . Zit nu bijna weer met kippenvel. Soulmates forever……

Reageren?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s