vakantie (vkmag)

Het was op de vierde dag dat ik ermee was begonnen mijn toenmalige vriend dood te zwijgen. Na driehonderd kilometer bergklimmen had hij moeten toegeven dat dit “misschien toch inderdaad niet de bejaardenroute” was. Ik had de lippen op elkaar geperst. Ik prikte zwijgend zeven blaren door. Mijn vriend haalde zijn schouders op. Hij blies zijn sigarettenrook weg op de wijze van mannen die vrouwen haten. De zon was heet, de stilte koud en het uitzicht was op zich wel prima. Per ongeluk kruisten onze blikken elkaar. Gauw keken wij naar de lucht. Een adelaar vloog boven ons, het kan ook een duif zijn geweest. Vaak weet je achteraf feilloos aan te wijzen wanneer een liefdesrelatie nou eigenlijk precies is geëindigd en ik begreep direct dat dít later dat moment zou worden.

Enfin, van alle mensen en dieren die je op vakantie tegenkomt is Je Toekomstige Ex misschien wel de meest pijnlijke. Maar er zijn natuurlijk wel meer vakantionele archetypes. Een kleine greep.

De Genieter
Also known as de blije eikel. Meestal is de genieter een gesandaliseerde man, die op een rots gaat staan en met de handen in de zij nét iets te lang en te nadrukkelijk van het uitzicht geniet. Mitsen en maren zijn de genieter onbekend, hij vindt de temperatuur perfect, kwallen fascinerend en zeeziekte “een intense piekervaring”. De genieter is dus feitelijk niet te genieten. Maar hoewel je soms met overslaande stem zou willen roepen: als je nog één keer zegt hoe fantástisch het hier is, sla ik je uit je kano – nee, dát kun je gewoon niet zeggen in dit tijdsgewricht waarin de geluksmaffia het voor het zeggen heeft. Wat kun je dus tegen een genieter beginnen? Niks. Nou ja, héél goed insmeren – om alle positiviteit van je af te laten glijden.

De Verhuurder
Zelfs als de verhuurder van het vakantiehuis slechts een conceptueel mailpersonage is, is hij toch feitelijk altijd aanwezig. Hoezo heeft hij de bedden tegenover elkaar gezet!? Is dat zijn dochter die hier op de wc hangt of zou het zijn veel te jonge vrouw zijn? Waarom staan er alleen maar boeken over wapens?! En wat heeft hij hier voor een raar houtje neergelegd, ik gooi het weg.
Lastiger is het als de verhuurder echt blijkt te bestaan en je “cottage met ongekende privacy” verstoort door dagelijks het gras te komen maaien. Of door intiem op de bedrand zittend te informeren of alles nog steeds naar wens is. Maar waar hebben jullie in godsnaam het essentiële warmwatervoorzieningshoutje gelaten?!?! Voor je het weet, heb je ruzie met de eigenaar en hij zóu dus wapens kunnen hebben.
Echt vervelend wordt het als blijkt dat het huis van de verhuurder pal naast of tegenover het vakantiehuis is gesitueerd. Bij alles wat je doet, zie je jezelf met de argusogen van de eigenaar. Je eet alleen nog met mes en vork. Je stikt haast in het nietruziemaken met je partner. Je praat alleen nog fluisterend. Niet bevorderlijk voor het echte vakantiegevoel. Dus van lieverlee vlucht je elke dag naar een andere vulkaan, terwijl: als je er één gezien hebt pfff.

De Klager
Het negatief tegenovergestelde van de genieter. De klager ziet óveral opportunities voor onvrede. Het is hier wel 35 graden! Het is hier maar 35 graden! Het eten is niet binnen te houden, er is te veel eten, er is te weinig eten, er is precies genoeg eten!?%&!?!?? De klager is alomtegenwoordig, maar pik ze er maar eens uit. Soms kom je op dag één van je vakantie in een cafeetje iemand tegen, je vraagt nietsvermoedend hoe het hem hier bevalt en na drie kwartier slof je katsdepressief naar je appartement en schopt vloekend een schurftige zwerfkat (zie verderop) van je bed. Dikke kans dat je dan geïnfecteerd bent met een klager. Veel drinken is het enige.
Erger is het nog als de klager zich in je eigen reisgezelfschap bevindt. In Nederland een prima kerel maar du moment dat je in het vliegtuig stapte begint het gedonder. Het enige voordeel is dat jij zelf karaktertechnisch gunstig afsteekt bij een klager – en dat is natuurlijk ook wel eens een keer leuk. Het nadeel is dat je weinig tegen een klager kunt zeggen dat hem op andere gedachten brengt. “Flikker toch op” is bijvoorbeeld niet handig gekozen: de klager zou namelijk best graag eerder naar huis gaan, want dan kan hij klagen over een te korte vakantie.
Noteer dat veel notoire klagers het echt niet kunnen helpen. Hun klaagdrang hebben ze geërfd van hun klaagvader of zeurmoeder en er is ze dus gewoon niet geleerd wat je anders zou moeten zeggen de hele dag. Wat, iets genuanceerds?! Beláchelijk woord.

De Authentieke Autochtoon
Ik ken mensen die naar het buitenland gingen en bij terugkomst trots vertelden over de fantástische culturele dans die daar ze hadden geleerd. Doe hem eens voor dan? Deden ze. Bleek de Vogeltjesdans. True story. Zaken waarvoor we in het eigen land de neus voor ophalen, is in een ander land ineens folklore en – komt dat woord – authentiek. Dat geldt voor tandeloze dronkaards (“ach kijk, een clochard”), in zichzelf pratende oude vrouwtjes (“zou dit nu de dorpsoudste zijn”) en flirtende Italiaanse gladjakkers (“wat zijn de mannen hier nog galánt hè”). De authentieke autochtoon, je zou hem bijna mee naar huis nemen. Ware het niet dat hij daar dus totaal niet tot zijn recht komt.

Het Echtpaar
Soms is het geheel iets heel anders dan de som der delen. Men neme: een sympathieke man. En: een invoelende vrouw. Maar zet ze samen op een tandem en het is freakin’ hommeles. Waar het ongelukkige duo de rest van het jaar op flexe wijze uit elkaars vaarwater weet te blijven, is dat op vakantie natuurlijk volslagen onmogelijk. En iedereen weet: een gestrand huwelijk is altijd erger als je op een strand ligt.
Je hebt echtparen die in stilte vechten, zoals mijn katten soms doen, dan hoor je achter de bank een soort van zacht gehijg, terwijl de haren omhoog je nek in dwarrelen. Andere stellen zijn de schaamte allang voorbij. In Italië hoorde ik een vrouw op klare toon tegen haar man zeggen: “Houd je bek, gore hufter.” (Het was rustig op de camping, het hele veldje had net zijn eten op, iedereen hield zijn adem in, de bomen hielden op met ruisen. Na een tijdje begonnen we maar weer te praten, want je moet toch door met leven.)
Bij sommige echtparen bid je voor een nét niet dodelijk kabelbaanongeluk waardoor man en vrouw ineens weer begrijpen waarom ze ooit et cetera. Maar er is een treuriger variant voor wie zelfs onze lieve heer niets meer kan betekenen. Dat is het echtpaar dat het geen zak kan schelen of de ander dood neervalt ja of nee. Je ziet wel eens mannen op het strand zitten en alles aan hun rug vertelt je dat ze hopen dat hun vrouw door een golf wordt verzwolgen. En sommige vrouwen kijken naar hun man met die typisch afwezige blik die je hebt als je je afvraagt hoe duur een huurmoordenaar zou zijn. Divorce Hotel-materiaal.

De Zwerfkat
Het is een wetmatigheid dat zo tegen dag twee van elke vakantie de zwerende zwerfkat zijn opwachting maakt. Meestal ligt hij blasé op het terras tijdschriften te lezen tot je terug bent van het zwembad, om vervolgens extreem emotioneel behoeftig (riiight) op schoot te springen. Kan ook zijn dat hij al op je bed ligt en zijn vlooien daar heeft uitgelaten. Hoe dan ook: de gevolgen van bonding met een zwerfkat moeten niet worden onderschat, zeker niet als er vrouwen in het spel zijn. Als het tegenzit, draait binnen twee dagen alles om de kat en mogen uitstapjes niet al te lang meer duren, “want anders is het katje zo alleen.” “Ehm het is een díer hoor.” “DIEREN ZIJN OOK MENSEN KLOOTZAK!”
De zwerfkat kan ook een hond zijn. Tel er dan poot-op-arm-leg-situaties bij op, voeg smekende blik toe en je mag wel vast plek in de koffer gaan maken.

De Prater
Het maakt de prater geen zak uit of er een tsunami zit aan te komen, als hij of zij maar even iets mag zeggen. De mannelijke prater is vaak een verstokte betweter, een soort levende Wikipedia. Het is de man die je, direct als je des ochtends je tent openritst, vertelt dat zeeën die slechts een nauwe toegang hebben tot de oceaan slechts een zeer beperkte eb en vloed kennen. Het is ook de man die tijdens een museumexcursie aan de lopende band vragen stelt en ze vervolgens zelf ook maar even beantwoordt. Hoe anders is de vrouwelijke prater. Van hen hoor je over het algemeen geen feiten die men zo op het wereldwijde webje zou kunnen opzoeken. De vrouwelijke prater en het spijt me voor het feminisme praat voornamelijk over niets. Of nou ja, over details van details, en daar dan de finesses van.
Waar praters zijn, zijn natuurlijk ook slachtoffers. Meestal sub-assertieve mensen die in the end geen andere mogelijkheid zien dan acht minuten onder water blijven of zich achterover van een muurtje laten vallen als er eentje komt aanlopen. Menige spoorloze-vakantieverdwijning kan dan ook rechtstreeks op het conto van een niet te stuiten prater worden geschoven.
De muzikale variant van de prater is overigens de gitaarspelende backpackhipster. Het type dat dan wel light travelt maar te pas en te onpas een gitaar uit de zwembroek weet te toveren. En dan is het de bedoeling dat je eerbiedig luistert naar deze gevoelige blablabla oh man hou toch je kop!!!

Jezelf
Moeten we het niet ook nog even hebben over de vrij gezellige vrijgezel? Het kutterige kutkind? De behendige handdoeklegger? Nou eh, laten we het nú maar eens over jou hebben. Want als het goed is, kom je ook jezelf wel een keer of wat tegen tijdens je vakantie. Met je gejank als je drie kilometer moet lopen. Je heimwee naar je dode kat Boris V. in de freaking middle of een regenwoudje. Je WIFI-humeur. Ik zeg het niet graag, maar er moet ernstig rekening worden gehouden met de mogelijkheid dat ándere mensen op hún beurt vanaf hún handdoekje boude uitspraken over jóu doen. “Die blonde vrouw die altijd vloekend een telefoon in de lucht houdt, die spoort volgens mij ook niet echt.” “Nee dat dacht ik in het vliegtuig al.” Ik schrijf dit nu wel op maar het is onverteerbaar. Dit kan niet waar zijn. Dit klopt gewoon niet. Die mensen zijn gek. Ik wil naar huis.

Dit artikel stond op zaterdag 5 juli 2014 in Volkskrant Magazine

Advertentie

5 gedachten over “vakantie (vkmag)

  1. Onder “Klager” schrijf je heel mooi “gezelfschap”. Ga je het in Van Dale proberen te krijgen? Welke definitie(s) heb je ervoor in petto?

  2. Was laatst in overwegend Indische gezelschap in Museum Bronbeek. Indrukwekkende tentoonstelling. Een veteraan rolde naderbij en begon meteen dat hij ook maar gestuurd werd destijds, tijdens de “Politionele Acties” (oorlog). Ik wilde hem eigenlijk direct geruststellen dat vrijwel iedereen aanwezig hem destijds waarschijnlijk sterkte en succes hadden gewenst want als Nederland toentertijd Indië niet had verloren dan was “tempo doeloe” nooit voorbijgegaan. Ikzelf heb er niks mee, geboren in NL.

Reageren?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s