stemhokje

‘Naah zeg wat druuuuk!!’, riep een meisje.
Iedereen in de rij bij het stemlokaal zweeg.
‘Nou inderdaad het is zeker weten druk’, zei ik.
Ik zeg namelijk altijd iets terug.
Dat weten de anderen volgens mij ook wel.
Je kan het denk ik al aan me zien als ik eraan kom lopen.
Oh die praat wel terug.
Opgelucht haalt men adem.
Zijn zij weer fijn off the hook.

[Daarom ren ik meestal weg als ik zie dat er mensen te water raken.
Als ik blijf staan, dan wéét ik gewoon dat ik erin duik.
En ik ben zo onhandig hè.
Dus dat ik dan ook verdrink.
En weer mensen meesleep in mijn verdrinking.
Voor je het weet is de mensheid uitgestorven.]

Maar wat ik dus eigenlijk wou schrijven, is dat ik altijd zo een warm burgergevoel krijg tijdens het stemmen. Het begint eigenlijk al als ik al wapperend met dat witte papiertje naar het stembureau loop. Hallo mensen, ik ben een burger. Geen hamburger of zo, nee een gewone burger. En jullie ook. Grouphug, mensen. Laten we elkaar even heel stevig vastpakken en dan zo een tijdje blijven staan. In het stemlokaal zelf daalt een stille devotie op mij neer. We zijn een democratie, dat ervaar ik op dat moment heel sterk. We zijn een de-mo-cra-tie en we mogen zelf kiezen wie ons land bestuurt. Oké, sort of. Je moet er niet te lang op doordenken.

De stille devotie slaat eigenlijk pas op het allerlaatste moment om in blinde paniek. Want wat ik altijd weer vergeet, is dat je uiteindelijk ook nog een stukje moet stemmen. In dat stukje ben ik slecht.

‘U mag hoor’, zegt de bejaarde.
‘Okidoki’, zeg ik met heldere stem.

Maar dat is een farce. Want ik zweef dan dus naar dat stemhokje toe, en ik stem dan uiteindelijk een paniekstem, met een bevende vinger en met slappe knieën. Stemhokjesneurose. Maar ik heb het alleen met de verkiezingen, verder eiks nauwelijks. Dus ach.

[oud en eerder gepubliceerd stem-stukje, licht geactualiseerd, waarmee ik bedoel dat de zinnen waarvoor ik me kapot schaam eruit zijn gesloopt.]

Advertenties

7 gedachtes over “stemhokje

  1. @Pieter wouda

    Volgens mij zit je op de verkeerde website. Maar gelukkig zien we jou niet meer terug.

    Zelfs een ezel stoot zich immers geen tweede keer aan dezelfde steen.

  2. Wat een vreemde Veldman, dacht ik. Een stijlverandering? Zie onderaan dat het om een herplaatsing gaat. Benieuwd hoeveel jaar er tussen nu en dit stukje zit.

  3. Er zijn tegenwoordig vaak verkiezingen, dus om steeds een nieuw stukje te schrijven – ik snap je wel hoor. Overigens krijg ik acute paniek als ik mij bij de commissie van vrijwillige bejaarden moet melden. Deze goeiige lui zijn bevangen van eenzelfde burgerplicht-emotie als wij allemaal, maar mogen door een speling van het lot (en een overvloed aan vrije tijd?) aan de andere kant van de tafel van deze rite der democratie plaatsnemen. Waarbij dan meteen een soort van “Stanford Prison effect” optreedt. Ik heb namelijk een heel oud rijbewijs waarmee ik me bij alle afgelopen (pak ‘m beet 17) verkiezingen heb geïdentificeerd en de commissie nam vaak uitgebreid de tijd deze te bekritiseren en met hoon te overladen.
    In het stemhokje zelf had ik dan eindelijk rust. Maar volgens mijn informatie geldt zelfs als blad 2 en 3 er los bij hangen en de letters al wat vervaagd zijn door veelvuldig vervoer in een smoezelige portemonnee een oud rijbewijs als bewijs van bestaan + stemgerechtigdheid. In het stemhokje nam ik dan even uitgebreid de tijd voor een weloverwogen keuze, opgelucht de stem-bewakers weer te zijn ontlopen.

Reageren?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s