lidewij

Ik moet erbij zeggen dat ik bij voorbaat niet heel enthousiast was over trendvoorspeller Lidewij Edelkoort. In een interview met de vpro-gids las ik dat Edelkoort destijds verantwoordelijk was voor die kut-vuvuzela die het WK in Zuid-Afrika teisterde. Ik weet niet of dat echt waar is, of dat Li haar invloed op de Zuid-Afrikanen een beetje heeft overdreven. (Ik denk zelf ook vaak dat ik de grondlegger van iets ben, en achteraf blijkt meestal dat ik het gewoon gejat heb van iemand). Maar ik onthield het wel van die vuvuzela. Ik haat harde geluiden.
Aan de andere kant ben ik dol op trends voorspellen of eigenlijk op voorspellen in het algemeen. Ik ben er niet zo goed in, maar dat mag de pret niet drukken.

Dit om even aan te geven hoe ik deze aflevering van Zomergasten in ging. Is best belangrijk hè, een Zomergastenrecensent is natuurlijk niet bepaald lid van de Freischwebende Intelligenz – je hebt je eigen sores en vooringenomenheden en, zoals in mijn geval dus: een freaking hekel aan harde geluiden. Maar toen de camera pande van het prachtige groene overhemd van presentator Jan Leyers naar de hipsterbril van Edelkoort (‘k heb hem thuis zelf ook), stond ik er dus redelijk fifty-fifty in.

Dat duurde niet zo heel lang. Tijdens het luisteren overviel me dezelfde vervreemding die me overvalt tijdens vergaderingen op Kantoor. Edelkoort zei namelijk niet alleen een paar rare dingen over vogels en een fiks aantal voor een voorspeller nogal voorspelbare dingen (voor een overzicht: hiero) – ze bleek ook nog eens meester in de vaagspeak en spreekt die taal met een vanzelfsprekendheid die duidelijk maakt dat ze er in haar eigen posse gewoon mee wegkomt. Omdat iedereen daar zo praat.

Had ik tegenover haar gezeten, dan had ik zeker zeventien keer de aanvechting gehad om Li, begeleid door een paar flinke petsen tegen het achterhoofd, genadeloos te bevragen op de specifieke inhoud van haar woorden. “Uuuh, wat bedoel je daarmee?” “Hoezo gaan we daar naartoe?” “Hmm, wat zég je nu precies?” “Een DIRNDL?!” Maar ergens voorvoel je al dat zoiets tot pijnlijke stiltes zou leiden. Zéér pijnlijke stiltes. Want verhullende woorden verhullen meestal voornamelijk het Grote Niets. Weet ik nog van Kantoor. Jan Leyers is er de man niet naar om iemand zo in zijn hemd te zetten, zo bleek. Ik ben er zelf ook niet zo sterk in. En volgens mij de meeste klanten van Lidewij Edelkoort al helemáál niet. Want die betalen ook nog eens heel veel geld voor een voorspelling van het orakel – en dan ga je vaagheid voor diepte aanzien, want zo werkt dat met dingen waarvoor je veel geld hebt betaald.
De Nieuwe Kleren van de Keizer, zondagavond 12 augustus opgevoerd door Lidewij Edelkoort.

Advertentie

4 gedachten over “lidewij

  1. Oeh, Jacq. Zelf ken ik mevrouw Edelkoort absoluut niet maar wie weet is haar werk beter dan haar verbale communicatie.
    Ik kom sowieso nooit in De Bijenkorf en ken verder ook helemaal niemand.

  2. Precies wat ik (niet) zag J., al, ahum, zeg ik het zelf. Als gij niet wordt als kleine kinderen….

  3. Nou, ik ga naar aanleiding hiervan wel terugkijken, ik ben dol op mensen die Niets te zeggen hebben en het met overtuiging doen. Lachuh. Of noem het ramptoerisme.

  4. Het probleem van Zomergasten is dat de te interviewen mensen die ook maar in de verste verte interessant zouden kunnen zijn al enkele jaren geleden op zijn geraakt.

Reageren?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s